Zondag 45 Heid. Cat.: Vertrouwelijk omgaan met God

Gemeente van onze Here Jezus Christus,

  “Lees je bijbel, bid elke dag, dat je groeien mag”.    Een liedje dat zelfs de kleinsten in de kerk al kennen.  Misschien wel erg simpel zo’n liedje, maar hoe wáár is dat!

Dat is vertrouwelijk met God als je Vader om­gaan: elke dag in je bijbel lezen en elke dag bidden. Eerst de Heer aan het woord laten, in de bijbel en in je hart. Als we Hem beter willen leren kennen en steeds meer van Hem gaan houden, begint het met luisteren.

En hoe beter we luisteren, des te beter we ook kunnen bid­den. We gaan om zo te zeggen terug praten. We geven ant­woord. We gaan ook weer vragen stellen. Met God bespreken wat ons bezig houdt, wat ons dwars zit, waar we niet uit komen.  Geloof maar dat Vader dan luistert en rea­geert. Dat we contact heb­ben. De Heer helpt ons de ant­woorden op te vangen die Hij geeft in de bijbel en ook in wat gebeurt in ons leven.  Dan ervaren we het ook:  dat we groei­en, dat we verder komen in ons geloven en in ons chris­ten-zijn, ja en ook dat we anders en beter omgaan met elkaar en andere mensen om ons heen.

Het klinkt allemaal heel mooi, maar is het ook de werkelijk­heid van ons eigen leven?Onderzoeken wijzen uit dat veel christelijke jongeren het moeilijk vinden zelf bijbel te lezen en dat elke dag bidden ook lastig is. En dat geldt niet alleen jongeren maar ook veel volwassenen. We moeten allemaal ons steeds afvragen: hoe doen wij dat, wat komt er bij mij van terecht?

Met m’n vader praat ik niet meer, zegt een jongere. Dat kan zo zijn voor een poos: als je helemaal niet kunt opschieten met je vader of je moeder, dat je niet meer echt praat, elkaar ne­geert, of alleen maar ruzie maakt. Maar dan groei je zomaar uit el­kaar, en verslapt de band. Zo is dat ook als je niet met Vader in de hemel praat. Vind je het dan gek als het je niks zegt als het over Vader gaat, in de kerk, of op catechisatie? Dat God steeds verder van je af komt te staan? ­Dat je je afvraagt of Hij wel bestaat?

Maar is het ook niet iets vreemds: praten tegen Iemand die je nog nooit hebt gezien en die ook nooit wat terug zegt? Wie kan me bewijzen dat God bestaat? En krijgen we niet op veel van onze vragen nooit antwoord? Is bidden eigen­lijk niet praten in jezelf, en tegen beter weten in aannemen dat aan de andere kant ie­mand luistert? Is bidden niet hoog­stens nog zoiets als een stilte­-centrum, iets van bezinning, in een jachtige wereld? Ja, en als God alles al weet, waarom moet Ik toch nog bidden?

  Midden in een wereld vol spanning en aanvechting is eeuwen geleden psalm 25 ontstaan. Een psalm over ver­trouwe­lijk met God  omgaan. Een gebedsles. Meer nog: een les in echt leven!

Vertrouwelijk omgaan met God.

1. open-hartigheid;

2. luister-bereidheid;

3. geloofs-zekerheid.

1. open-hartigheid.

Dat is het eerste dat opvalt in deze psalm: open-hartigheid. U kunt zien dat ik midden in dat woord een verbindingsstreepje heb gezet: open-hartigheid. Ik heb dat gedaan om te laten zien dat er een dubbele bodem zit in dat woord.

Openhartig is de dichter van deze psalm zeker. Hij laat bij tijden het achter­ste van zijn tong zien. Hij stort zijn hart uit voor zijn God. Zoals we zongen: “‘k Hef mijn ziel in vast vertrouwen tot U op”.

Dan komt er heel wat los. Bijvoorbeeld over misstappen van vroeger die hem nog altijd dwars zitten. Ze worden eer­lijk opgebiecht. David maakt er ook geen geheim van hoe hij zich voelt.

Kort gezegd: hij is er belabberd aan toe. Niet zozeer lichamelijk, al knaagt het ook aan je gezondheid als je je geestelijk niet fit voelt en je er nachten niet van kan sla­pen. Maar David komt er open­lijk voor uit hoe eenzaam hij zich voelt. Hij schreeuwt het uit: “ik ben alleen en ellendig, mijn hart is vol angst”. Hij smeekt de HEER  hem te helpen:  Hem zijn zonden te vergeven. Hem de weg te wijzen. Hem niet ­te verge­ten.

Daarin geeft David ons een voorbeeld hoe je met de HEER mag omgaan.  Het is eigen aan kinderen dat ze hun Vader in vertrouwen nemen en alles met Hem bespreken. Van Hem alles te vragen wat we voor lichaam en ziel nodig hebben, zo brengt zondag 45 het onder woorden. Dan durf je je kwetsbaar op te stellen. Je durft erkennen dat je zondaar bent. Dat je schul­dig staat tegenover de HEER. Dat je vergeving nodig hebt.  Dat je geen dag zonder je Vader kunt.

De catechismus bepaalt ons daar nog eens indringend bij, voor we nadenken over wat bidden is en voordat we gaan bidden: “we zullen onze nood en ellende grondig kennen, om ons voor het aangezicht van zijn majesteit te verootmoedigen”. Als dat besef van onze kleinheid en onze schuld gaat ontbreken, dan verschralen ook onze gebeden. Waarom zou je nog vragen om vergeving, als je je niet echt schuldig voelt? Waarom zou je bidden om alles wat je elke nodig hebt, als je wel voor jezelf kunt zorgen? Waarom zou je God bedanken, als je niet erkent dat je alles van Hem gekregen hebt? Waarom zou je de HEER loven, als Hij in je dagelijkse leven geen rol van betekenis meer speelt? Waarom zou je con­tact zoeken met iemand van wie je niet weet of Hij er wel is? Met wie je geen band voelt?

Kijk, en daarom maakte ik die opmerking over die open-har­tigheid met dat streepje ertussen. Ik bedoel daarmee dat zo vertrouwelijk met de Here omgaan en openhartig tegen Hem zijn, voortkomt uit een hart dat voor de Here open staat. Tegenover elkaar zijn we pas echt open, als we elkaar door en door vertrouwen. Dan pas geven we ons bloot. Durven we te vertellen wat echt in ons omgaat. Dan kan er heel wat los komen, ook aan moeilijks en verdrietigs, aan twijfels, aan nare dingen van vroeger. Er zijn heel wat drem­pels te nemen, voordat we zover komen. Zo vaak sluiten we ons af,uit angst of schaamte. Wil­len we een schijn ophouden. Zijn we bang de ander te verlie­zen. Of denken we: als ik dat aan haar vertel, weet morgen heel de gemeente het. Je voelt je niet veilig bij die ander.

Kortom: o­penhartigheid vraagt om open-hartigheid. Om echt vertrouwen. Ervaren we dan, bij elkaar?

Nou, zo is dat ook in onze omgang met God. Die bloeit pas echt op als we Hem volkomen vertrouwen. Zoals David daar­over vertelt: mijn God, op u vertrouw ik. Op u vestig ik mijn hoop, elke dag. Van U verwacht ik het. Zoals echte vrien­den op elkaar aan kun­nen. En als het goed is in de kerk er openheid en vertrouwen is, als broers en zussen onder elkaar. Je kunt alles aan elkaar kwijt, zonder dat je bang hoeft te zijn onderuit gehaald te worden of over de tong te gaan.  Je durft je kwetsbaar op te stellen, omdat je erop aan kunt niet gekwetst en bezeerd te worden. Je geeft elkaar ruimte om echt jezelf te zijn.

Bij Vader in de hemel mogen we komen zoals we zijn.  Hij stelt niet teleur. Hij pakt ons niet terug als we Hem iets hebben toevertrouwd. Hij komt niet terug op wat vergeven is. Hij blijft niet kwaad. Het hart van de Heer staat wijd voor ons open. David heeft het er al over, dat de Here met wie Hem zoeken en dienen, vertrou­welijk wil omgaan. Dan vertelt Hij ons wie Hij voor ons wil zijn. Dan mogen we zijn goedheid en zijn liefde proeven, tot op het diepst en het hoogst als Hij zijn eigen Zoon overgeeft voor onze zonden. Dan gaan we ervaren dat God er er wel dege­lijk is, voor ons!

In de inleiding stipten we wat vragen en problemen aan die leven rond geloofsbeleving en dus ook ten aanzien van bidden. Zoals die kwellende vraag of er eigenlijk wel een God is, en of je wel wat van Hem merkt. Of bidden niet is een kreet in een lege ruimte, of het rondzoemen van onze eigen stem. En waarom komt er geen antwoord van de andere kant? Waarom gaat het toch vaak anders dan we hebben gevraagd?

Ja maar, horen we dan dat hart van uw God niet meer kloppen? Zijn we het zicht kwijt ge­raakt op Jezus? Leven we met onze rug naar dat kruis toe, waaraan Hij heeft gehan­gen voor ons? Waar het stikdonker is geworden vanwege die werkelijke Gods­ver­duis­tering? Waar Hij door God is verlaten, opdat wij nooit meer door God verlaten zouden wor­den?

Ja,maar dan wordt het ook stil aan de andere kant, want Gods vertrou­welijke omgang is met wie Hem vrezen.  Dat wil zeggen:  voor wie zich o­penstel­len voor de genade van de Here.  Klein willen zijn voor de Here.  Als zon­daars komen met lege handen.Dan blijven  we niet staan met lege handen. Dan vult Vader ze. Met gulle hand.

2. luister-bereidheid.

Liefde kan niet van één kant komen, zegt het spreekwoord.

Het geldt van elk contact tussen mensen. Wil het echt wat voorstellen, dan zal het geven en ontvangen zijn. Als u pro­beert een contact of een vriendschap op gang te houden, maar het moet altijd van u komen, en er komt nooit eens iets spon­taans terug van de andere kant, dan houdt niemand dat vol. En er ontstaat ook nooit een echt contact tussen mensen, als de een alleen maar praat en praat, meestal over z’n eigen inte­resses en belevenissen en stokpaardjes, zonder dat ge­luisterd wordt naar wat jou bezighoudt en wat jij vertellen wilt.

Nou, daar moeten we ook maar aan denken als je gaat over ons omgaan  met de Here, en ook over ons spreken met Hem in ons gebed.

Er wordt veel geklaagd over een gebrek aan Godservaring en geloofsbeleving. Over dat God zich verbergt. Over dat we wel kunnen bidden, maar dat er toch niks verandert. Over dat we zo weinig merken van God in ons leven en in deze wereld. Over dat we de God over wie we op zondag horen en over wie we in de kerk zingen, niet meer tegenkomen op maandag en op zaterdag.

Daar zitten veel, ook veel moeilijke kanten aan. Er zou veel over te zeggen zijn. Zeker over de invloed van de tijd waarin we leven. Over de manier waarop de wereld er uit is gaan zien.

Maar vanmiddag wil ik een andere invalshoek kiezen. En dat is die waarbij we bij onszelf beginnen en onszelf in de spie­gel bekijken.Waarbij we ons afvragen of we de Here wel kén­nen. Of we niet te veel praten, en te weinig luisteren. Of ons bidden niet vaak is dat we een lijstje wensen en klach­ten bij de Here neerleggen, maar zonder dat we eerst goed ­hebben ge­luisterd. Ook zonder oog voor de liefde die om te beginnen wel van die ene kant is gekomen, van Gods kant. En dat voor mensen die Hem niet zochten en die Hem zelfs in de steek hadden gelaten. Of niet ons hart dicht zit voor die liefde.

Maar David zingt midden in zijn angst en zijn eenzaam­heid toch geen klaagzang. Hij houdt geen zwaarwichtige be­schouwingen over de afwezigheid van God of zelfs het al of niet bestaan van God. Hij balt helemaal niet zijn vuist naar de hemel. Hij beklaagt niet zichzelf, en klaagt God niet aan. Wat David doet is zijn oor te luisteren leggen bij Gods beloften. En ook: Hij wil de weg gaan die God hem aanwijst.

Ook dat hoort bij openheid naar God toe. Dan leg je je oor te luisteren bij Gods beloften. Dan ga je almeer de Here kennen als je God en Vader. Deze psalm is er vol van. Van de zeker­heid dat de Here ons zijn wegen bekend maakt. Juist door een intensieve omgang met de bijbel gaan we zien waar de Here met ons naar toe wil. Niet dat we op een briefje krijgen wat we van stap tot stap moeten doen. Welke keuzes we moeten maken. Hoe onze beslissingen uitpakken. Maar hoe meer we de weg leren ontdekken die de Here met zijn kinderen wil gaan, des te meer ontdekken we ook waar we op moeten letten bij onze afwe­gingen en onze beslissingen, en welke kant de Here uit wijst. We gaan aanvoelen wat goed en wat verkeerd is. Hoe we de Here God het beste kunnen dienen, en ook wat ons geloof in gevaar brengt.

We gaan ook ontdekken waar onze sterke kanten zitten en waar onze zwakke punten liggen. Wat Gods bedoeling met ons is. Juist daarvoor is ook het gebed nodig. David leert ons dat ook. Hij vraagt wel een paar keer:  “HEER, maak mij uw wegen bekend, leer mij uw paden; leid mij in uw waarheid en leer mij“. Ja, en dan komt er antwoord. Want de HEER onderwijst zondaars aangaande de weg (vs.8). Weer die nederigheid. We zijn zondaars. Letter­lijk: mensen die hun doel missen. Die de plank elke keer mis ­slaan en zomaar van de weg afraken. Maar dat hoeft niet, als je naar de Here leert luistert. Dan wijst de Here je de weg. Dan verdwaal ik niet, maar kom ik waar God me hebben wil.

Nou, en om zo de Here te leren kennen en zijn weg te leren gaan, is de bijbel ons meegegeven, als een reisgids voor onderweg. Zoals de catechismus ons hier naar de bijbel verwijst: “we zullen de enige ware God, die zich in zijn Woord aan ons geopenbaard heeft, van harte aanroepen om alles wat Hij ons geboden heeft te bidden” . Als we bid­den, vragen we voor alles om de hulp en de leiding van Gods Geest, die ons de weg wijst en helpen wil die weg ook te bewandelen.

Dus is een eerste vereiste voor vertrouwelijk met de Here omgaan, dat we eerbiedig en aandachtig luisteren. Dat is meer dan zo af en toe of elke dag een stukje lezen. Ook is veel feitenkennis, hoe belangrijk ook, nog niet de garantie dat we ook echt God leren kennen en ons in vertrouwen aan Hem overge­ven. Het zal erom gaan dat we zo met de bijbel omgaan dat we Vader erin ontmoeten. Dat we erachter komen wat Hij ons, in onze tijd en onze omstandigheden, te zeggen heeft. Dat we horen hoe HIj  van hart tot ons spreekt, en dat wij almeer ons hart en ons leven aan onze God en Vader geven. Dat we ook openstaan voor wat God ons duidelijk wil maken via mensen, vanuit de natuur, door ervaringen die we opdoen.  Daarvoor is het gebed: HEER, leert U mij die weg van U. En heb je elkaar.

U merkt hoe het samen op gaat: lees je bijbel, bid elke dag. Ik raad u aan dat te blijven doen. Ik hoop dat jij echt pro­beert eraan te beginnen, of je best doet het weer op te pakken als het is gaan versloffen. ­Het is zo vreselijk belangrijk, of je nu thuis bent of al de deur uit bent, op kamers. Juist als je jong bent, ben je kwetsbaar. Vatbaar voor gedachten en een levensstijl die je van God aftrekt. Je neemt het zo maar over: wat helpt bidden nou, en God luistert toch niet, ja: is er eigenlijk wel een God, en wat oet ik nog met die bij­bel?  Het blijft echt nodig: lees je bijbel, bid elke dag, zodat je blijft groeien…

3. geloofs-zekerheid.

Ik leg eerst de nadruk op dat eerste: gelóófs-zekerheid.

Een christen is nooit zeker van zichzelf. Alsof je de stoere onverzettelijke held zou zijn die nooit twijfelt en alles aan kan. We weten wel beter. En anders komen we er nog wel achter.  Altijd weer komt het aan op geloven. Ook als het over ons bidden gaat.Het is waar dat we God nooit gezien hebben, en dat we niet een telefoonlijn naar boven hebben, waar aan de andere kant de hoorn wordt opgenomen en we antwoord krijgen. In Hebr. 11 staat dat “wie tot God komt, moet geloven dat Hij bestaat en een beloner is voor wie Hem ernstig zoeken”. Maar als je dan als David steeds maar weer de HEER opzoekt en bij Hem schuilt, kom je er achter hoe werkelijk God be­staat en hoe zeker het is: Hij laat geen bidder staan. Ook dat ga je erva­ren door de omgang met Gods als je Vader en met zijn Woord.

Dat is de geloofs-zékerheid die je mag hebben omdat God die belooft en aan ons wil geven. Niet als een stuk leer uit een boekje. Niet omdat dat nou eenmaal in de catechismus staat dat we er zeker van zijn dat God ons gebed verhoren wil. Trouwens, de catechismus weet ook wel dat wij niet zo stevig in onze schoe­nen staan. Vandaar dat er bij staat dat we alleen zekerheid ontlenen aan de persoon en het werk van Jezus Christus. Dat geeft vertrouwen dat de Here in de hemel naar ons omkijkt en naar ons luistert. ­Niet dat het dan altijd gaat volgens het draaiboek dat ik in mijn hoofd heb. Niet dat mijn verlang­lijstjes worden inge­wil­ligd en al mijn vragen worden beant­woord en al mijn zorgen worden wegge­nomen. Wel dat ik mag rekenen op Gods hulp en op zijn Geest. Zoals Hij dat eens tegen zijn knecht Paulus zei, toen zijn gebed – zeggen wij dan – niet werd verhoord: mijn, mijn genade heb je, en daar heb je genoeg aan.

Als we ootmoedig en vol vertrouwen Vader op zijn woord geloven en Vader ook aan zijn woord houden, dan zullen we ervaren dat Vader altijd woord houdt. Dan gaat de hemel voor ons open.

Jezus zegt: wie zoekt vindt, en wie klopt, voor hem gaat de deur open. Maar dan moet ik wel kloppen!

                                                 amen

 

 

 

 

 

 

 

liturgie middagdienst

 

votum en groet

zingen:       Ps. 123 (1,2)

gebed

Schriftlezing:    Psalm 25

zingen:      Ps. 25: 1,4,7

verkondiging:  zondag 45

zingen:      Gz. 174 (1,2,3)

geloofsbelijdenis (Nicea)

zingen:      Ps. 117

gebed       

collecte

slotzang:   Lied 95: 1,2,3

zegen

Zondag 50 Heid. Cat. Als kinderen van Vader in de hemel mogen we bidden en werken met een vérziende blik

Gemeente van onze Here Jezus Christus,

    Wij mensen hebben maar een beperkt blikveld. Al zijn onze ogen nog zo goed, we kunnen maar een beperkte afstand over ­zien. Hoe verder weg, hoe vager het allemaal wordt. Op een gegeven moment laten onze ogen ons in de steek. Wat achter de horizon ligt, onttrekt zich aan onze blikken.

Al heel lang geleden heeft de mens hulpmiddelen uitgevonden om aan onze nieuwsgie­righeid tegemoet te komen. Verrekijkers halen wat ver weg is heel dichtbij.Er zijn zelfs sterke kijkers – telescopen noemen we ze – om onmete­lijk verre sterren en planeten naar ons toe te halen. Zo krij­gen kort-zichtige mensen een ver-ziende blik. Voor onze ver­baasde ogen gaan nieuwe werelden open. Onze horizon wordt op een ongekende manier verruimd.

Ik moest daaraan denken bij het nadenken over de vierde bede, vanuit Lucas 12 en zondag 50. Is niet Gods Woord ook zo’n verrekij­ker, zo’n telescoop? Moderner gezegd: een eye-opener.

Van huis uit zijn we allemaal kortzich­tige mensen, die niet verder kijken dat dit leven kort of lang is. We maken ons heel druk om vandaag en om morgen: wat zullen we eten en drinken,wat moeten onze kinderen voor kleren hebben voor de winter,hoe krijgen we ons huis op orde,wat voor oplei­ding moet ik kiezen, houd ik mijn baan wel of vind ik weer een baan, hoe gaat het met dat ziekteproces…? Elke dag is er wel weer wat dat ons bezighoudt en zorg geeft. En als we niet uitkijken, kijken we niet verder dan dat.Staren we ons zomaar blind op de mogelijkheden en de moeilijk­heden van hier beneden: hoe blijven we gezond of worden we beter, hoe houden we het hoofd boven water, hoe bezorgen we onze kinderen een goed toekomst? En ook: hoe zorgen we samen voor een veiliger samen­leving en een schoner milieu, hoe zorgen we ervoor dat er ook na ons nog bossen zijn en planten en dieren, hoe kunnen we onze kinderen een wereld nalaten die nog leefbaar is?

Allemaal belangrijke dingen. God veroordeelt dat niet, integendeel. Het is zelfs zijn opdracht: de aarde bewerken en beheren, zorgen voor morgen. Maar wat God nu doet, is onze blik verruimen. Zodat we verder kijken dan vandaag en morgen, en hoger kijken dan de aarde waarop we wonen en werken. Zo gaan we bidden en werken, met een weids vergezicht. We horen Gods boodschap zo:

Als kinderen van Vader in de hemel mogen we bidden en werken met een vérziende blik:

1.vol verwachting kijken we uit naar het Koninkrijk van onze Vader;

2. vol vertrouwen kijken we op naar onze Vader die Koning is.

1. vol verwachting uitkijken naar het Koninkrijk van onze Vader.

Als de Here Jezus het in Lucas 12 heeft over ‘zorgen voor morgen’, dan is er een concrete aanleiding voor zijn onder­wijs. Er was namelijk een man, zomaar iemand uit het publiek, met een vraag. Z’n broer en hij zaten met een erfeniskwestie en ze kwamen er niet uit. Blijkbaar voelde de man zich door zijn broer benadeeld. Kon Jezus nou niet tussenbeide komen en hem gelijk geven? Kon Hij niet die broer zover krijgen dat hij de erfenis met hem wilde delen? Zorgen dat eerlijk gedeeld werd en niemand zich benadeeld hoefde te voelen? Ja, en ook dat ze gewoon als broers met elkaar om konden gaan, zonder jaloersheid en wrok.

Je zou zeggen: verstandig om er een onpartijdige, wijze, buitenstaander bij te halen. Eervol ook: blijkbaar verwachtte de man veel van de wijsheid en het overwicht van Jezus. Maar de Heer wijst dat verzoek resoluut van de hand. Daar is Hij niet voor: ben Ik soms rechter of notaris?

Kijk, en aan dat incident knoopt de Here dan meteen een stukje onderwijs vast. Het is zo menselijk je over dit soort dingen geweldig druk te maken. Hebzucht is een kwaad dat altijd op de loer ligt. Een mens wordt zomaar totaal in beslag genomen door het streven naar een betere positie en een hoger inkomen en meer bezit en zekerheid voor morgen. Dat zag de Here ook opdoemen achter de vraag van de man die hem die erfeniskwestie voorleg­de. Daartegen wilde Jezus zijn hoorders – en ons -waarschu­wen.

Waarom eigenlijk? Wat is de boodschap voor ons?  O, zegt u misschien meteen: dat is toch wel duidelijk?  De Heer wil ons leren dat God voor ons zorgt, en dat we daarom niet bezorgd hoeven te zijn.  Lees maar vers 30: jullie Vader weet wel wat je nodig hebt. Nou, dat is helemaal waar. Punt 2 van de preek zal daar over gaan: Vader die elke dag voor ons zorgt. Toch is dat in dit bijbelgedeelte niet het eerste en niet het belangrijkste. Als er niet meer was, bleven we kortzichtig bezig. Zo van: als God maar zorgt voor eten en drinken, kle­ding en een huis, een baan, voldoende inkomen; een goed en rustig leven hier en nu. Het zou een armzalig gebed zijn als die vierde bede altijd onze eerste bede zou zijn. En dan ook nog op mezelf gericht: geef mij dit en dat.

Nee, boven alles wil de Here ons iets anders duidelijk maken. Dit n.l. dat ons zorgen en ons werken én ons bidden niet eerst en alleen gericht moet zijn op die aardse-belangen-voor-de-korte-termijn. Waarom is hebzucht zo gevaarlijk? Waarom is materialisme zo dom? Lees maar het slot van vers 15: “want iemands leven hangt niet af van van zijn bezittingen, zelfs niet wanneer hij die in overvloed heeft”. Met een voorbeeld wordt dan schrijnend duidelijk gemaakt: dat verhaal van die schatrijke maar oliedomme man. Hij had z’n schaapjes op het droge en prachtige plannen voor de toekomst. Zoveel appeltjes voor de dorst dat hij niet meer hoefde te werken en nu eens goed de bloemetjes buiten zou gaan zetten. Hij ging rentenieren en het er goed van nemen. Alleen, met één ding had hij geen rekening gehouden: met het feit dat elke dag hier op aarde wel eens de laatste zou kunnen zijn. Dat werd hem fataal. Hij kreeg niet eens de kans zijn mooie plannen te verwezenlijken. Hij haalde zijn pensioen niet eens: dezelfde nacht nog een hartinfarct, en alles wat ineens uit, en anderen gingen met zijn geld en zijn spullen aan de haal – en maken misschien wel ruzie om wat jij hebt nagelaten. Ja, zo gaat dat, zegt Jezus, als je voor jezelf hier op aarde schatten hebt vergaard, maar als je niet rijk bent geweest in God. Dat wil zeggen: als je in de hemel geen kapitaal hebt klaarliggen. Waar heb je dan voor gewerkt en geleefd? Anderen profiteren van jouw inspanningen. Zelf sta je naakt aan de dijk. Want je kunt niets meenemen naar de andere kant!

Kijk, en zo komt de Here tot zijn waarschuwing: daarom, omdat het je net zo zal vergaan, als je alleen voor jezelf en voor hier beneden hebt gewerkt en geleefd, zonder in alles op God gericht te zijn geweest,daarom is dit de les: maak je niet alleen maar druk om eten en drinken, om leven of overle­ven, om ‘hoe zal het morgen gaan’ en ‘halen we overmorgen wel’.  Kijk maar eens naar de lelies en naar de raven, die zich niet druk maken en toch elke dag kunnen leven uit Gods handen!

Niet dat er geen zorgen zijn en wij zorgeloos kunnen zijn.  De Heer weet wel en wij ervaren het ook dat wij geen vogels zijn en geen bloemen. Wij moeten wél zaaien en maaien, naar school gaan en naar kantoor, de weg op of naaien voor de kinderen, zorgen voor het dagelijks brood; en het is slim een buffer te hebben voor tegenvallers, en te denken aan je pensioen.

Jezus zegt ook maar niet alleen: maak je maar geen zorgen, want Vader zorgt voor je. Dat is wel zo – gelukkig wel – maar er is meer! We hebben onze hoop niet alleen voor dit leven op Vader gebouwd. Dan zouden we nog maar arme stakkerds zijn. De Here wil onze blik verruimen.  We moeten veel verder leren kijken dan naar de opbrengst van vandaag en de zorgen voor morgen, brood op de plank en een beter milieu. De Heer  zegt: er is meer nodig voor je leven dan voedsel, en je li­chaam redt het niet als het maar goed aangekleed wordt, en de wereld blijft niet leefbaar als de ozonlaag maar intact bli­jft, en je redt het niet tegen de stormen die komen door steeds hogere dijken.

Wat zijn wij toch beperkt en hoe machteloos zijn we toch als het erom gaat ons aardse bestaan veilig te stellen. Niet één el kunnen we toevoegen aan onze lengte. Laat staan dat we ons leven ook maar met een dag of een uur kunnen verlengen. Hoe knap of hoe rijk we misschien ook zijn, ons leven hebben we niet in onze hand. Denk maar aan die geslaagde ondernemer: hij haalde morgen niet eens. Zijn leven hoorde niet tot z’n bezit.

Maar wat hebben ze dan vooral nodig, ons leven, ons lichaam? U zult het begrepen hebben: het antwoord staat in vs.31. We zullen vooral gericht zijn op het Koninkrijk van de Vader. Dat maakt de dingen van alle dag niet onbelangrijk: alsof het alleen maar zou gaan om ons zieleheil, om het werk in de kerk nu en het komen in de hemel straks. Dat is hiermee niet bedoeld. Wel dat God iets veel beters met ons voor heeft  dan een redelijk geslaagd en prettig leven hier en nu. Eigen­lijk zijn we een stuk armer dan de vogels en de bloemen die zonder al dat gezwoeg en geslaaf rechtstreeks door God worden gevoed. Sinds de zondeval werkt de vloek van God door in deze wereld. Vandaar dat we ons in het zweet werken, of onder stress leven, dat er het gevecht is tegen alle mogelijke dorens en distels en dat er zoveel ons bij de handen afbreekt, dat we denken alles in de grip te moeten houden.

Ja, maar als kinderen van onze hemelse Vader wacht ons een nieuwe wereld waar heel dat nare slavenbestaan heeft afgedaan. Er komt een tijd dat eten en drinken overbodig zijn om in leven te blijven, dat er geen gezondheidszorg en geen strijd tegen milieubederf meer nodig zijn,dat niemand meer aan fitnesstraining hoeft te doen. Dan zijn we vrij als vogels in de lucht, en we zullen mooier bloeien dan de prachtigste bloemen. Uw Heer zegt: richt je maar op die toekomst, op dat komende Rijk van je Vader. We zijn geen arme sloebers, geen hopeloze tobbers, vol angst hoe we zullen overleven. Hoe zouden we? Hoor maar: “Wees niet bang, kleine kudde, want jullie Vader heeft jullie (nu al!) het Koninkrijk willen schenken”. Zijn we niet Gods kinderen en erfge­namen, die de toekomst hebben? In het licht van die stralende toekomst verbleekt veel van wat nu het een en het al lijkt te zijn. Verschrompelen veel van onze zorgen. En ook: blijkt veel goud dat nu blinkt, klatergoud te zijn.

Maar dan is wel de klemmende vraag: waar is je hart vol van, wat zijn jullie idealen? Waar leef je voor? De Heer zegt:  waar je schat is, daar zal ook je hart zijn. Dat is de vraag: ben je vooral gericht op schatten hier beneden, die je zomaar weer kwijt kunt raken? Of ben je gericht op dat kapitaal dat boven is, die schat die nooit op raakt, en die een eeuwigheid meegaat? Ja, en hoe bidden we? Kortzichtig? Of met verziende geloofs­ogen?

De Heer Jezus leert ons hoe we zullen bidden: geef ons – ook vandaag – ons dagelijks brood. Dat is: Vader, wilt U me geven wat ik voor m’n lichaam nodig heb, voor m’n leven hier en voor m’n werk, voor m’n gezin… Ja, maar dat alles boven alles met het oog op Uw naam, Uw rijk, Uw wil. Opdat ik die taak die U me geeft aan kan als burger van het hemelse konink­rijk dat straks voorgoed op aarde zal komen. Geef dat ik elke dag, bidden en werkend, op weg blijf naar die grote toekomst!

    2. vol vertrouwen kijken we op naar onze Vader die Koning is.

 We denken terug aan zondag 46: van Vaders almacht zullen we alles verwachten wat we voor lichaam en ziel nodig hebben. Onze Vader is in de hemel, Hij beschikt over goddelijke krach­ten. De Here Jezus heeft in het gedeelte dat we gelezen heb­ben, laten zien hoe rijk we zijn als we uit het geloof leven. Dan ben je nu al erfgenaam van alle dingen: de Vader wil ons zijn Koninkrijk geven. Dat is Vaders ‘welbehagen’, zijn onverdiende gunst en liefde. Op dat onvoor­stelbare bezit, op dat koninkrijk, zullen we ons nu richten. We zagen in punt 1 dat dan veel van wat ons nu in beslag neemt en opjaagt, heel wat betrekkelijker wordt. Het waar­schuwt ons ook – zoals antw. 125 doet – dat zonder Gods zegen al onze zorgen en inspanningen waardeloos zijn. Dat dan zelfs de gaven die God je geeft, niet helpen. Ik denk weer aan die ‘rijke dwaas’: zijn succes-op-kort-termijn was nog geen zegen-voor-de-lange-termijn. Zegen, dat is blij­vende waarde voor Gods koninkrijk. Het is dat als alles je hier ontvalt, je opgenomen wordt in het eeuwig Thuis.

Maar wie zo (met alle gebrek en tegenslag en zelfs armoe misschien), wie zo rijk is in God, die mag er ook op vertrouwen dat Vader nu al voor hem zorgt. In vers 31 staat dat als we zoeken naar het koninkrijk van de Vader, al die andere dingen ons erbij gegeven worden. Die andere dingen: eten, drinken, kleren, een dak boven ons hoofd, medi­sche verzorging, zorg voor de oude dag, en noem alles maar op. Ze zijn niet het belangrijkste. Er staat: Vader geeft het je als een extraatje, als een toegift. Zeg maar: als middelen om des te beter voor Vader bezig te kunnen zijn. Om des te meer op weg te kunnen blijven naar de grote dag van Jezus Christus.

Die dingen van vandaag en morgen zijn wél nodig. Er staat: “jullie Vader weet dat je ze nodig hebt”.Daar is Hij Vader voor. Kijk, maar omdat we kinderen van die Vader zijn, kunnen we vol vertrouwen leven. Mogen we Hem vragen om wat we elke dag nodig hebben. We weten: Hij laat ons niet verkommeren. Dat kan niet: we zijn toch erfgenamen van Zijn schepping? We zijn toch koningen en koninginnen-in-spe? Dan zijn weer de raven en de lelies een les voor ons. De vogels worden door God gevoed. De bloemen worden door de Schepper schitterend aangekleed. En dat zonder te werken op het land en te investeren voor de toe­komst. Zonder dat er een hele kledingindustrie voor nodig is en allerlei cosmetica. Zonder dat er een naaimachine aan te pas komt, en dat er een heleboel geld mee gemoeid is. We zingen ervan: “Al wat er in uw grote schepping leeft, wacht, Heer, op U, tot Gij hun voedsel geeft”. In die psalm (104) wordt dat gezegd over de dieren: wilde ezels die hun dorst lessen en leeuwen die God om eten vragen, ooievaars en steen­bokken, kleine en grote vissen. En Jezus wijst ons op de schrokkerige raven en de lelies met hun felle kleuren. Met als boodschap: zal diezelfde God en Vader dan niet voor u zorgen?  Is de mens niet meer dan een dier? Zijn zijn kinderen Vader niet meer waard dan bloemetjes en grassprietjes?

Het heeft alles te maken met dat koninkrijk dat ons deel mag zijn. Bloemen en grassprieten verdorren en ze worden op een grote hoop als oud vuil verbrand. Maar de kinderen van God, die gaan een eeuwigheid mee. Dan kun je toch vast en zeker zijn van Vaders zorg? We vragen het Hem: Wilt u ons verzorgen, elke dag, met wat we hier op aarde nog altijd nodig hebben om te kunnen leven en ons werk te kunnen doen in uw dienst. En we hoeven er niet aan te twijfelen dat Vader luistert, en zorgt.

Dat betekent niet dat we overvloed krijgen, veel luxe. Ook niet dat de oogsten van christenen altijd lukken, en dat langdurige droogte en overvloedige regen hun akkers overslaat. Dat al je zorgen verdwijnen en al je problemen worden opge­lost, als je maar genoeg bidt en genoeg geloof hebt . Eerder heeft de catechismus het gehad over regen en droogte, vrucht­bare én onvruchtbare jaren, gezondheid én ziekte, rijkdom én armoede, als iets dat een gelovige allemaal uit Gods Vader­hand komt. En daarom – ging zondag 10 verder – zullen we in tegen­spoed geduldig zijn, en in voorspoed dankbaar, en mogen we vertrouwen hebben voor de toekomst. Want:niets kan ons schei­den van de liefde van onze trouwe God en Vader. Dan kan het gebeuren dat Vader het anders doet dan wij willen en vragen.

Dat Hij ons kort houdt en klein. Opdat we des te meer onze afhankelijkheid voelen van Hem als de Oorsprong van al het goede. Opdat we dichter bij Hem leven, en eten uit zijn hand. Opdat we ons concentreren op dat waar het echt om gaat. We moeten het leren geloven: “Die wolken, lucht en winden, wijst spoor en loop en baan, zal ook wel wegen vinden waarlangs uw voet kan gaan”. Alle dingen moeten meewerken tot ons heil.

Kijk, en dan hoeven we niet als de ongelovigen, de mensen van de wereld, krampachtig te zorgen voor morgen, alsof het allemaal van ons afhangt. Dan hoeven we ook niet doodsbenauwd te zijn voor overmorgen, en voor een 21e eeuw: zou er dan nog wel leven zijn op de planeet aarde? Zeker, de schep­ping is in nood, en het leven zal ons een zorg zijn, en we zijn verantwoordelijk voor onszelf en ons gezin. Maar wie in dat alles en boven dat alles uit op God gericht is, hoeft niet in paniek te raken. Die weet: de wereld is niet onze wereld, maar het maaksel van Gods handen. Zeker, dan gaan de bloemen nog dood en de bomen, dan kunnen aardappels en bieten wegrotten in de grond, dan kan ziekte een sterk lichaam slo­pen, en dan kunnen er harde klappen vallen. Maar zelfs temid­den van dat alles is er de zorg van Vader die er bij is en die zich niet onbetuigd laat,  en die leven schept uit de dood zelfs. Die kracht en moed geeft om er niet onderdoor te gaan.

   Als wij maar helemaal op Vader vertrouwen, elke dag. Dan kunnen we onbekommerd bij de dag leven, als de vogels en de bloemen die zelfs de meeste grauwe straat opfleuren. Dan mogen we bidden en werken met een verziende blik, want boven is Vader, en op Hem kan ik ook morgen weer rekenen.

Dat maakt ons niet zorgeloos, maar wel onbezorgd, want:

“Hij die met heerlijkheden  de leliën bekleedt, 

 zal ook zijn kinderen kleden Hij kent ons lief en leed.

 Geen schepsel wordt vergeten,  Hij houdt het al in stand,

 die vogels geeft te eten,  Hij voedt ons uit zijn hand”      

 Ja,  maar ook, en zelfs:

 Al zal geen wijnstok dragen, geen vijgeboom zijn vrucht,

al ligt het veld te klagen onder een lege lucht,

God doet zijn hand toch open, zijn lof krijgt stem in mij”

 °Die lof gaan we nu zingen , met Lied 448,   samen

                                                               amen

 

 

liturgie middagdienst

 votum en groet

zingen:                Ps. 104: 1,4,8

gebed

Schriftlezing:      Lucas 12: 13-34

zingen:                Gz. 38: 1,2,3

verkondiging:    zondag 50 Heid. Cat.

zingen:                Lied 448 (1-4)

geloofsbelijdenis

zingen:                Gz. 144: 7

gebed

collecte

Genesis 9: 16 en Lucas 1: 45: Iris Elisabeth- God doet wat Hij belooft! (doopdienst)

liturgie morgendienst zondag 23 december 2012

 

schoollied:    Lied 124: 1

votum en groet

zingen:         Opwekking 462

gebed

        bediening van de doop

zingen:         Opwekking 518

doopsformulier 3

zingen na jawoord:  dooplied Sela

(Judith Komen met piano)

zingen na doopPs. 105: 5

oproep aan de gemeente

dankgebed

bediening van het Woord

Schriftlezing:  Gen. 8: 20- 9: 1 en 9: 11-17 ;  Lucas 1: 39-45

zingen:          Ps. 89: 1

verkondiging:  Gen. 9: 16 en Lucas 1: 45

zingen:         Opwekking 599

wet van de HEER

zingen:         Opwekking 488

gebed

collecte

zingen:          Gz. 141: 1,2

zegen

amen:            Gz. 141: 3

——————————————————————————————————————————————

 

Beste Peter en Pauline, jullie ouders en familie en vrienden, gemeente van onze Heer Jezus Christus,

 

Jullie, wij,  zijn er nog!  De aarde bestaat nog, met alles erop en eraan. En Iris is gedoopt deze morgen.

Niet dat ik daaraan getwijfeld heb, ik heb dit opgeschreven nog vóór deze zondag en vóór vrijdag de 21e.

Die vrijdag waarop volgens sommige mensen de aarde had moeten vergaan, volgens een oude kalender.

Eerder heb ik in een preek daarbij stil gestaan en leerden we uit de bijbel dat alleen God de tijden bepaalt.

En net nog hoorden we die belofte van ook al duizenden jaren geleden: “Zolang de aarde bestaat, zal er

een tijd zijn om te zaaien en een tijd om te oogsten, zal er koude zijn en hitte, zomer en winter, dag en

nacht” – je mag er aan toevoegen:  een tijd om te trouwen en kinderen te krijgen, een tijd om je kind te

laten dopen en tijd om dat kind groter te zien worden, een tijd om…”- nooit komt daar een einde te aan”. Bedoeld is: dat gaat door zolang God het wil, al die jaren en eeuwen dat God deze aarde laat voortbestaan.

 

En dat na die grote ramp die heel de toen bestaande leefwereld had leeg geveegd en schoon gespoeld.

En dat nadat God had gezegd dat elk mens vanaf zijn jeugd ook slechte dingen in zijn genen meeneemt.

Dat is er zelfs met geen zondvloed uit weg te spoelen;  het kan dus alleen genade zijn, onvoorwaardelijke

liefde dat God zelfs als wij ontrouw zijn trouw blijft en dat Hij wat Hij belooft, ook zal doen, voor u en jou.

 

Kijk, en dat hebben jullie zo prachtig vastgelegd in de namen die jullie dochter meekrijgt:  Iris Elisabeth.

Namen die een evangelie in zichzelf zijn, en die ik daarom maar gewoon als thema boven de preek zet.

 

               Iris Elisabeth

1. God doet wat Hij ons belooft!

2. Wat doen wij met wat God ons belooft?

 

1  God doet wat Hij ons belooft!

 

Dat kun je heel mooi als boodschap halen uit die eerste naam, tegelijk de roepnaam: Iris.

De eerste betekenis van die naam – kijk maar op de handout – is namelijk:  regenboog.

Er is later bijgeloof bijgekomen als zou de regenboog een soort godin zijn die als een boodschapster verbinding zou leggen tussen de goden en de mensen – wie in God gelooft als de Schepper weet dat de regenboog gewoon

een geschapen werkelijkheid is – wetenschappelijk verklaarbaar – :  breking van het licht als het regent en de zon schijnt – maar door God gemaakt tot teken van zijn verbond van trouw met zijn aarde en wie daarop leven.

Ja en maar niet alleen een teken voor ons maar een teken voor God zelf dat Hij onder alle omstandigheden aan ons denkt en voor ons zorgt en zijn beloften niet vergeet maar zal doen wat Hij belooft: “Als Ik de boog in de wolken zie verschijnen, zal Ik denken aan het eeuwigdurende verbond tussen God en al wat op aarde leeft”.

Dus niet maar dat wij als we de regenboog zien aan God moeten denken maar dat God dan aan ons denkt ,en

ons niet uit het oog verliest;  zoals net nog beloofd aan Iris en aan jullie en aan ons allemaal: “De doop in de

naam van de Vader is een teken en zegel dat God de Vader voor eeuwig zijn genadeverbond met ons sluit.

Hij laat daarmee weten dat Hij ons als zijn kinderen en erfgenamen aanneemt en zich voor ons inzet”.

 

Zie maar die regenboog als teken van dat verbond en die trouw van onze God over ons leven heen en van de

wieg tot het graf, en denk eraan juist als het wel eens moeilijk is of er donkere wolken zich samentrekken,

want de regenboog is er juist als er wolken komen, als het noodweer is, maar de zon erdoor heen schijnt.

Kijk ook naar de vorm, als een koepel over ons leven – in dat psalmvers hebben we erover gezongen:  “Uw goedertierenheid (=trouw, liefde) rijst op en gaat zich welven als een altijd veilig huis, vast als de wereld zelve”.

We hoorden ook dat: “de doop is een vast teken dat het verbond dat God met ons gesloten heeft, eeuwig is“.

 

Ja en dat is echt helemaal aan de trouw en de liefde en de genade van God te danken, en dat gaat des te meer spreken als we  teruggaan naar wat aan dat teken van de regenboog vooraf is gegaan: die alles verwoestende

watermassa waardoor heel veel mensen en dieren waren omgekomen, als straf voor hun slechte daden – en

als het water is gezakt en de aarden drooggevallen en God een nieuw begin maakt met Noach en zijn gezin,

kan dat alleen omdat God niet loslaat waaraan Hij is begonnen, en ook alleen door offers voor de zonden

van ook die mensen die gespaard zijn gebleven – God zei dat de mens vanaf zijn jeugd tot kwaad geneigd is.

 

Alleen daarom gaat het leven door en blijft de opdracht met een belofte van de Schepper dat het door kan gaan zolang de aarde blijft bestaan: “wees vruchtbaar en word talrijk, bevolk de aarde” – en juist daarom ook dat wat God belooft eeuwig mee kan mee kan: een eeuwigdurend verbond  met een teken voor alle generaties.

Dat is niet omdat mensen het wel redden met elkaar maar omdat God deze aarde met ons mensen wil redden.

Vandaar dat de doop herinnert aan wat lang geleden gebeurde, we hebben het nog nog weer gehoord en het is een oeroude tekst van de kerk – dat God lang geleden de wereld met de zondvloed heeft gestraft maar Noach en zijn gezin heeft gered – niet omdat zij dat hadden verdiend maar “in uw grote barmhartigheid” -  nou, de doop wil ook zeggen dat we van de verdrinkingsdood gered zijn doordat Jezus zijn leven voor ons gaf – zijn bloed doet wat lang geleden dat water deed: het kwaad wegspoelen, en daarna een nieuw begin geven.

 

Geweldig dat je dankzij Jezus al meteen nieuw mag beginnen, als je net geboren bent, nog voor je bewust

kwaad kunt doen:  ook van Iris geldt dat ze in Christus voor God geldt als heilig, schoon, mooi, zijn kind.

Want – hoorden we en zagen we – “de doop in de naam van de Zoon is een teken en zegel dat de Heer Jezus

al onze zonden afwast op grond van zijn lijden en sterven. We mogen - als Noach en zijn gezin vanuit de ark

op een nieuwe aarde – we mogen met Hem (Jezus)  opstaan in een nieuw leven, bevrijd van zonde en schuld”.

 

Kijk, en dat allemaal mag meeklinken in die naam Iris, en wordt zichtbaar in die boog over ons leven heen.

In de verzen die we erover gelezen hebben wordt God niet moe om het te herhalen en het ons in te prenten:

Ik sluit met jullie – Noach, zijn vrouw, zijn zoons – en met je nakomelingen, een verbond, en Ik beloof jullie

leven op die nieuwe aarde, samen met de dieren, de planten, de bomen – en de regenboog is het teken.

 

Dat teken is moedgevend en kan jullie vertrouwen geven voor jullie toekomst samen, en voor jullie Iris.

In dat gebed van zoëven staan ook pittige dingen als moeiten die er kunnen komen, zeg maar: wolken – en over dat er een dag komt dat ook zij – we hopen met jullie dat die dag heel erg lang wegblijft – dit leven zal moeten verlaten – en in het dankgebed ging het ook over vechten tegen het kwaad, de zonde, het rijk van de duivel.

Maar jullie worden niet aan jezelf overgelaten en Iris hoeft niet alleen ertegen aan – jullie en zij ook hebben

een sterke Beschermer en Wachter, nog mooier: een Vader die sterker is en beter zorgt dan jullie dat kunnen.

Die Vader heeft belooft dat Hij voor Iris en voor jullie en ons allemaal zal zorgen – en Hij doet wat Hij belooft.

 

Vertrouw op Hem, verwacht het van Hem, doe een beroep op Hem – dan zul je merken dat hoe het ook gaat je leven opbloeit – en dat jullie Iris ook die betekenis van haar naam zal laten stralen:  een prachtige bloem voor God en mensen, veelkleurig, liefdevol, door God gezegend en zo voor velen om haar heen een zegen.

 

2. Wat doen wij met wat God ons belooft?

Een verbond wordt gesloten tussen twee – in dit geval: God aan de ene kant en Noach met de mensen die na Hem komen – en ook de rest van de schepping – aan de andere kant – liefde kan niet van één kant komen.

Zo is het wel begonnen trouwens – kijk maar aan hoe dat ging bij die mensen net na die grote watersnood.

Het is God die van zijn kant het initiatief nam: hierbij sluit Ik een verbond met jullie en je nakomelingen.

Zo was het later ook bij Abraham teon God zei: “Ik wil met jou een verbond aangaan” – en met je nageslacht.

En zo is het nog steeds , dat is zo prachtig zichtbaar als in de kerk een baby gedoopt wordt, zoals we hoorden:

Gods belofte en opdracht waren – en zijn- ook bedoeld voor de kinderen“; God staat in ons leven aan het begin.

 

Ja maar, als dat verbond er dan is, neemt God zijn partners wel volkomen serieus en Hij betrekt ons erbij – dat is net ook gezegd, toen het ging over toewijding, liefhebben, opvoeding, onderwijzen, groeien in het geloof -

een mooie en verantwoordelijke taak voor jullie als ouders, en later het toegroeien naar een keus voor Iris.

We hebben erom gebeden in deze dienst – en ik weet zeker dat jullie dat voor haar en jullie zelf blijven doen,

in jullie eigen woorden, vanuit jullie overtuigde keus voor de Heer, en jullie drive om je aan Hem te wijden.

Ja en we hebben als gemeente ook een verantwoordelijkheid voor jullie, voor Iris, voor elkaar: om jullie als

ouders en elkaar te steunen door voorbede en voorbeeld, en mee te helpen aan die groei in geloof en liefde.

 

Nou, en daar is de tweede naam van jullie dochter een prachtige bevestiging van en ondersteuning bij.

Er zitten twee kanten aan, als blijkt als je naar de betekenis zoekt – ik heb het doorgegeven op de liturgie.

Het gemeenschappelijke is dat het begrip een eed zweren erin zit – en dat kan van God uit: dat Gods belofte zo sterk zijn dat ze de kracht hebben van een eed: ‘God heeft gezworen, God is mijn eed’ – voluit betrouwbaar dus.

Maar het kan ook van de kant van de mens komen:  ‘God is Degene bij wie ik zweer’ – ik bouw, Heer, op U.

Geweldig als je – vandaag weer – vanuit je hart en dankbaar voor wat God je geeft – je jawoord aan Hem geeft,

met de kracht van een eed, want God was er zelf getuige van, en wij als familie en vrienden en gemeente ook.

In de bijbel komt de naam Elisabeth één keer voor, en juist in verband met Gods eeuwenoude verbond vol beloften, beloften van redding, van nieuw leven, voor die Elisabet en haar man, en voor Gods volk en wereld.

Elisabet was al oud en haar man ook, ze hadden ondanks sterk verlangen en veel bidden, geen kinderen.

En dan krijgen ze het bericht dat het wonder toch gaat gebeuren: jullie zullen alsnog een zoon krijgen, het is zo ongelooflijk nieuws dat Zacharias die dat bericht krijgt het niet kan geloven: hoe kan ik weten dat dit waar is,

dit kan toch niet – hij is letterlijk stomverbaasd, en moet er totdat het zover is, het zwijgen toe doen.

Maar als zijn vrouw Elisabet inmiddels vijf maanden in verwachting is, krijgen ze onverwacht bezoek van Maria, die het nog ongelooflijker bericht gekregen heeft dat zij de moeder van Gods Zoon Jezus zal worden -
Dat grote nieuws brengt Elisabet tot haar uitroep: “Gelukkig is zij die geloofd heeft dat de woorden van de Heer

in vervulling zullen gaan” – wat iets zegt over Elisabet zelf en hier vooral ook een gelukwens voor Maria is -

en het zwijgen van Zacharias is welsprekend; hij is met stomheid geslagen door wat een mens niet kan geloven.

Gelukkig maar dat ook hem de ogen open gingen en hij daarna stem kreeg om te zingen van Gods trouw.

 

Wat doen wij – jullie, u, ik – met wat God belooft – elke dag – vandaag weer – het oppakken en verwerken,

en er dan ook in ons leven van elke dag op vertrouwen en mee leven – en het doorgeven aan onze kinderen?

Geldt van ons dat we geloven dat wat God wat Hij  belooft ook waar wil en zal maken, vertrouwen we Hem onze kinderen, ons leven, onze toekomst en hun toekomst toe – en maakt ons dat gelukkig, en ook rustig?

Beseffen dat we veilig zijn onder die boog van Gods trouw, wat er ook gebeurt en hoe het ook zal gaan.

Ja, sterker nog – ik vind het wel een sterke tekst en een mooie doordenker:  Gods zon door je tranen heen

geeft een regenboog in je hart – komt die derde betekenis van iris ook nog aan bod: de iris van je oog…

als je door je tranen heen de zon van Gods genade blijft zien – straalt door alles heen zijn liefde van je af.

 

Die woorden van de Heer die in vervulling zouden gaan – zoals die Elisabet van lang geleden via Maria van God zelf had doorgekregen – die woorden gingen over dat eeuwige verbond dat in en door Maria’s zoon Jezus – Gods Zoon die mens werd en net als Iris en wij allemaal als baby werd geboren – vervulling kreeg, ook voor

onze redding en onze toekomst, ook om jullie Iris Elisabet – te verzekeren van een leven met uitzicht en onder hoge bescherming: onze onze en haar Heer en Redder, en door Hem als kind van zijn en haar hemelse Vader.

Geve de Heer dat zij echt mag zijn een  Iris – fris en bloeiend, gezegend en tot zegen – en een echte Elisabet:

God is het bij wie ik zweer, op wie ik mijn vertrouwen wil stellen en mijn leven wil bouwen – in wie ik geloof!

We gaan eindigen en zingen, van de trouw van onze Schepper en Redder, die was, en er voor je is, en die zal blijven, die nog voordat je bestond, al je naam kende – Peter, Pauline, Iris – of hoe je ook maar heet – die elke moment van ons kende en elke traan telde, die zijn Zoon gaf omdat Hij van ons houdt,   en die wacht totdat u,  jij,  zij, komt!

                                                                               amen